نمابورس؛ اقتصادی_ «وعده هایی هیچ گاه عملی نمی شوند، شاید به نوعی بی احترامی به مردمی تلقی شود که مخاطب این وعده ها هستند. این وعده ها فقط خوشبینی های کوتاه مدت برای مردم ایجاد می کند، و طبیعی است که نمی تواند به توسعه پایدار وصل شود. اینکه دولتی تصور کند که تنها با دادن وعده، ممکن است به توسعه پایدار برسد، قطعا غیر ممکن است.» این ها را استاد دانشگاه علامه طباطبائی می گوید: «مهدی تقوی».

نمابورس؛ اقتصادی_ «وعده هایی هیچ گاه عملی نمی شوند، شاید به نوعی بی احترامی به مردمی تلقی شود که مخاطب این وعده ها هستند. این وعده ها فقط خوشبینی های کوتاه مدت برای مردم ایجاد می کند، و طبیعی است که نمی تواند به توسعه پایدار وصل شود. اینکه دولتی تصور کند که تنها با دادن وعده، ممکن است به توسعه پایدار برسد، قطعا غیر ممکن است.» این ها را استاد دانشگاه علامه طباطبائی می گوید: «مهدی تقوی».

او ادامه می دهد: دولت حدود شش سال است که به مردم وعده های زیادی داده است که هنوز عملی نشده اند. شاید آنچه که آقای احمدی نژاد چه در سخنرانی های عمومی و چه در جلسات هیات دولت در سفر های استانی مطرح می کنند، نگاه به نیاز های مردم باشد، اما در واقع در نهایت مطرح کنندگان این وعده ها به دنبال اهداف خود هستند.

او می گوید: مسئله مهم آن است که اکنون کشور به حالت رکود و روزمرگی افتاده است و برنامه های توسعه ای برای اداره آن نقش مهمی ندارند. هر کشوری که بخواهد به توسعه پایدار دست پیدا کند، با برنامه ریزی مشخصی به سوی جلو گام بر می دارد. اما اگر نقش برنامه های توسعه ای و اساسا برنامه ریزی کمرنگ شود، ارائه وعده های بی پشتوانه عملی، منطقی و برنامه ریزی صحیح برای دستیابی به آن ها پر رنگ می شود. تقوی می گوید: این برنامه ها ممکن است بلند مدت، میان مدت یا کوتاه مدت باشند، اما هنگامی که دولت به برنامه های کلان اقتصادی، سیاسی و دیپلماتیک، اجتماعی و... توجهی ندارد، در نتیجه سطح وعده های دولت تا حد و اندازه های نطق میان دستور نمایندگان پایین می آید. نمایندگانی که هر یک برای بهبود وضع شهرستان خود، خواستار تصویب یک مصوبه یا قانون هستند. این در حالی است که مسئولانی در سطح کشوری و به ویژه ریاست جمهوری باید وعده هایی در سطح کشوری، منطقه ای یا قاره بدهند.

این اقتصاددان ادامه می دهد: اما آنچه که دستیابی به وعده ها را مقدور می کند، بررسی امکانات و منابع است، آنچه که معمولا در اعلام هر وعده جدید به آن کم توجهی یا بی توجهی می شود. گذشته از این، حتی اگر منابع یک طرح هم فراهم باشد، "تدبیر" یا همان شیوه مدیریت اجرایی این وعده ها است.

به عقیده او آنچه که در شش سال گذشته دیده شده، آن است که مردم نیاز های زیادی را بیان کرده اند و در این میان نکته قابل توجه آنکه منابع تامین مالی نیازهای مردم هم وجود داشته است؛ چرا که قیمت نفت در این سال به بیشتر میزان خود در تمام تاریخ رسید. اما آنچه که اتفاق نمی افتد، اداره مدبرانه این منابع عظیم است. چه بسا که اگر این همه در آمدهای نفتی با تدبیر و به درستی مدیریت می شد، ما اکنون شاهد این همه پروژه نیمه کاره نبودیم.

تاکید می کند: آنچه که در اقتصاد بیش از هر چیز اهمیت دارد، فقط منابع یا نیاز ها نیست، بلکه استفاده از افرادی آگاه و باسابقه است. به نظر می رسد که اگر دولت های نهم و دهم از مدیران با تجربه و کارآمدی استفاده می کردند، شاید بخش عظیمی از وعده های دولتی جنبه اجرایی به خودش می گرفت.